Herkesin Dergisi

Yalnızca Sitem


Uzun bir süredir ben ve müzisyen bazı dostlarım son haftalarda tekrar başlayan ülke kaosunda yitirdiğimiz canların hemen ardından sürekli eleştiri yağmuruna tutuluyoruz. Eleştiriler ise yerini zaman zaman sert tartışmalara bırakıyor. Artık bu tartışmaların son bulması gerekiyor. Dostlarımı bilmem ama ben konserlerimi sürdüreceğim.
Birazcık nedenlerinden bahsedeyim;

Öncelikle terör ne ister ve neyi amaçlar ?
Can almak ister. Can yakmayı, korku salmayı, insanlar içinde endişe yaratmayı, üzüntüyü, nefreti ve ülkemizde yarım yamalak ayakta duran toplumun dengesini sarsmayı amaçlar. Morallerin iyice dibe vurduğu, halkların bir aradayken birbirine kırdırılmasının sağlandığı ortamlar oluşturmayı amaçlar. Kimi zaman bu amaca ulaşır da…

Bizlerin neler düşündüğünü soruyor musunuz ? Yüreğimizde ne tür kıyametlerin koptuğunu biliyor musunuz ? Eserlerimizde veya yorumladığımız başka eserlerde sadece coşku bulunmamaktadır. Bizler isyanla, haykırışla, aşkla ve birçok duyguyla iç içeyiz.
Repertuvarımızda gururla söylediğimiz marşlar vardır. Evladını yitirmiş ana ve babanın ağıdı vardır. Terörün asıl amaçladığı “yaşamın akış yönünün ve hızının değişimine” uymayacağım.

Ben ve arkadaşlarım konser programlarımızı iptal edelim. Sonra tiyatrolar ve sinemalar da kapatılsın. Tüm AVM’leri kapatalım. Eğlence merkezi denilen mekanları da kapatalım.
Futbol dahil hiçbir spor karşılaşması yapılmasın. Tv’lerde yayın olmasın.
Radyo programları bir süreliğine son bulsun. Sokağımızda bulunan bakkal, kasap,
manav vs. dükkan açmaktan vazgeçsin.

Evlenecek olan dostlarımız evlenmekten vazgeçsinler. Evlenmiş olanlar da yıldönümlerini kutlamasınlar. Doğum günü olan arkadaşların yeni yaşları da kutlanmasın. Erteleyelim sürekli..

Hangi görüşte olursanız olun, partilerinizin ilçe ve il toplantılarına da katılmayın.
Dergi ya da gazete basacaksanız eğer, erteleyin gitsin. Dernekler de kapalı dursun.
Çocuklar evden dışarıya adımını atmasın. Gençler kafelere ve barlara gitmesin.
Anne ve babalarımız komşuya da gitmesin. Akraba, eş dost ziyarete de gelmesin..

Çalışılmasın. İşe gidilmesin. İşlerimizle meşgul olmayalım. Sürekli korkalım, üzülelim ve yasa bürünelim. Terörün tam da istediği gibi hayatı durduralım ne dersiniz ?

Sizce böyle mi olmalı ?

Bana veya bir başka meslektaşıma “konser verme !” demeyin. Ressam arkadaşımın açacağı sergiye müdahale etmeyin. Tiyatro sanatçısı dostuma sataşmayın. Yaşamın üzerimizde bıraktığı izler var. Üzüntülerimiz, umutlarımız, isyanlarımız, haykırışlarımız var. Bunlar icralarımızda her zaman oldu ve bundan sonra da olacak.
Bizlere eğlence unsuru gibi bakmaktan vazgeçin…