iz

İz

İz

Kelimelerin hayatıma çelme taktığını şiir yazmaya başlayınca anladım.

Yazdığım her şiirin iz/ini hep ruhumda taşıdım..

Uzun uzun düşündüm, ne yapmalıyım ve nasıl yapmalıyım ki yaşam belirtisi versin ruhum, taş bile olsa bir tepki verirdi bu acıların eşiğine.

Benim yaşam belirtimin yazmak olduğunu anladım ve yazamadığım günler kalemimin kapısında ağladım.
“Şiirlerin de izi olduğunu ondan sonra anladım…”

Bu şiiri yazmabilmek için ise cebimde kalan son yaprağı kullandım.
“Şiir yağıyor yüreğim kurak coğrafyasına. Bir yanda vuslatı beklerken bir baktım ki hasretin elleri omuzlarımda Bir sonbahar daha geçiyor ömrüm kıyılarında,

Demli cümleler kurar oldum eylülün senden sonraki yapraklarına

Bir şairden fazla, bir şiirin eksik mısrası

Eylülün bana verdiği en güzel armağanısın bütün kara parçalarında

“Afrika dahil”

‘doğduğu güne ithafen’

Lâhuti

Facebook sayfamızı takip ediniz

Herkes Dergisi Resmi Facebook Sayfası

İlgi çeken kısa yazılar:

Ölüme sitem, Tamer Başkan anısına

Dünyanın en güzel camisi(1876 tarihli metin)

Kirli Melek – 5

Alice Kitaplarında Darwinci Hiciv – 2. Bölüm

Nekahet Kutusu

Recep ile Nadan – Bölüm 10 / Esnaf Lokantası

Yi Ha! Bir Anadolu göbeği hikayesi! 4. bölüm

Kadıköy’de nargile kafeler neden popüler?

Aşk en güzel kafa yapan uyuşturucudur

Hegemonya ve sömürgecilik üzerine

Tolstoy’un Cevabı