kalan zaman

Kalan Zaman

Hey Taksi öykü dizisinin yazarı olan Erdal Fahlioğulları‘nın yeni öykü dizisidir. Kalan Zaman öykü dizisinin ilk bölümüdür. Kalan Zaman, Herkes Dergisi’nde düzenli bir şekilde yayınlanacaktır.

Kalan Zaman

Ay ışığının vurduğu bir odada uzanıyorum. O kadar uzun bir süre geçmiş olmalı ki görüşüm çok net. Öyle ki karşımda duran saatin akrep ve yelkovanının hareket etmediğini net bir şekilde görüyorum. Artık birbirlerini kovalamıyorlar. Zaman benim için durdu. Ya da ben öyle olmasını istiyorum.

Daha önce bu odanın ayrıntılarını bu denli hiç incelememiştim. Dolabımın köşelerinde hafif bir aşınma olmuş. Masamla duvar arasında bir örümcek umut dolu bir ağ örmüş. Hafif tozlanmış yatak başlığım. Bunları daha önce görmemiştim. Bakmıştım, ama görmemiştim.

Hemen kalkıp bir kâğıt bir kalem aldım elime. Silgiye gerek yoktu. Artık söylediğim, yaptığım şeyleri geri almama da gerek yoktu.

Gözlerim doluyor ama ağlayamıyorum. Haber öyle ani geldi ki şok etkisi yarattı. Üzülmeye bile fırsat bulamadım. Daha doğrusu böyle bir durumda hangi duyguyu yaşayacağımı bana okulda öğretmediler. Annem babam öğretmedi. Galiba kimse böyle bir şeyi öğretemez.

Günlerdir geçmeyen bir öksürüğüm vardı. İşim insanla olmadığı, bilgisayar başında olduğu için çok umursamadım. Ama en değerlisi olabileceğim tek insan, annemin ısrarları üzerine doktora gittim.

Başta her hastaya baktığı gibi baktı bana da. Her hastayı muayene ettiği gibi muayene etti beni de. Sıradan olabilmeyi isteyeceğim hiç aklıma gelmezdi. Tetkikleri devam ettikçe yüzü ciddileşmeye başladı. Bakışları genel değildi artık. Düşünceleri de öyle. Belli ki bir şey üzerinde yoğunlaşmıştı. Göz bebekleri anlattı bunu bana. Göz kapaklarını hafif kısması, kaşlarını çatması ve bakışlarını kaçırması.

Acil etiketi yapıştırdı üzerime sanki. Elime verdiği kağıtlarla hangi bölüme, hangi doktora gitsem aynı davranışları onlar da sergiliyor, beni ön sıralara alıyorlardı.

Azrail’in nefesi

Bir korkudur sardı beni. Ama belli etmemeye çalıştım. Hani küçükken geceleri battaniyeyi üzerimize örterdik öcülerden korunmak için. O battaniyeye o kadar ihtiyacım vardı ki…

Bütün gün oradan oraya koşturdum. Ne dedilerse yaptım. Uslu bir çocuk olmaya çalıştım galiba cezadan kaçmak için. Ama kaçırdığım nokta şu oldu. Ceza onlardan gelmeyecekti.

Tahlillerin çıkması birkaç gün sürdü. Bu zaman zarfında hiçbir şey olmamış gibi işe gidip geldim. Arkadaşlarımla zaman geçirdim. Köpeğimi gezdirdim. Annemin işlerine koşturdum. İş yerinde fazladan mesaiye kaldım. Düşüncelerimden kaçtım. Ta ki hastaneden telefon gelene kadar.

Yavaş adımlarla gitmeme rağmen hastaneye ulaştım. İçeriye girdim ve doktorun odasına doğru yöneldim. Sekreteri on beş dakika sonra beni alabileceğini söyledi. On beş dakika, on beş saat olarak geçtikten sonra içeriye girdim.

Terleyen ellerimi pantolonuma dayadım. Terini emmedi. Doktor karşımda oturmuş önündeki kağıtları inceliyordu. Gözlerinde kalın gözlükler, yorucu öğrencilik yıllarının etkisiyle dökülmüş saçlar ve yürütülememiş bir evlilikten kalan yüzük iziyle karşımda duruyordu. Ama benim tek dikkat ettiğim iki dudağının arasından dökülecek kelimelerdi.

Kalın gözlüklerini çıkardı ve masasının üzerine koydu. Artık ihtiyacı kalmamıştı önündekileri okumaya. Sanki ruh halimin önemi yokmuş gibi selam sabah vermeden girdi konuya.

“Bülent Bey, tahlillerinizi inceledim. ……………………………….Çok üzgünüm ama akciğer kanserisiniz. ………………………..Ve 3. Seviyeye geçmiş. En iyi halilyle 6 ay ………………”

Söylediklerinin sonrasını duymadım. Kulaklarımda tizden bir ses dış dünyadaki sesleri perdeledi bana. Vücudumdaki bütün tüyler duyduklarına inanmamış olacaklar ki hepsi birden ayağa kalktı. Yüzümde bir esinti hissettim. Azrailin nefesi olmalı bu. Yakında geleceğinin haberini veriyordu kendince.

Doktorun yüzüne baktım.En ufak bir mimik belirtisi yoktu. Bir an tıp fakültesinde bunun eğitimini alıp almadıklarını düşündüm. O konuşmaya devam ederken düşüncelerim domino taşı gibi birbirini devirmeye başladı.

O güne kadar izlediğim en acıklı film, duyduğum en hüzünlü şarkı, şahit olduğum en acılı olay, hepsi bir anda küçüldüler, küçüldüler yok oldular. Hiç birisinin bir anlamı kalmadı. Takip ettiğim takımın durumu, iş yerindeki terfiim, hepsi uçup gitti. Geriye sadece 90 gün kaldı.

Devam edecek

Facebook sayfamızı takip ediniz

Herkes Dergisi Resmi Facebook Sayfası

İlgi çeken öykü dizileri:

İttihat ateşi

Hey taksi!

Haziran

Anlatılmaz yaşanır yıllar geçse bile

Recep ile Nadan

Zamana yolculuk

Kurtuluş

Toprak ana

Yi ha! Bir Anadolu göbeği hikayesi

Suçsuzum

Benim Öyküm

Gün Karanlık